Ik blijf even hangen in de familiesystemen. Ik ben begonnen te lezen in een boek van Mark Wolynn Het is niet met jou begonnen. De erfenis van familietrauma. De geschiedenis van families houden me op dit moment erg bezig. Het is een groot onderdeel van mijn studie/leerproces tot holistisch coach. Binnen mijn families liggen enorm veel trauma’s en ik ontdek meer en meer hoe mij dat als vrouw vormt en heeft gevormd in het leven.
Middels deze blog wil ik toch wat van de leesontdekkingen delen. Wij allemaal hebben een vader en een moeder. De familieverhalen uit onze families zijn onze verhalen. We zijn 50% onze vader en 50% onze moeder. Dat kunnen we leuk of niet leuk vinden. De familieverhalen bevinden zich nou eenmaal in ons. Her verhaal wat we hebben over onze ouders kunnen we niet uitwissen en kan niet uit ons gehaald worden. Ze bevinden zich in ons en daarmee zijn we een deel van hun. We kunnen onze ouders of een van onze ouders afwijzen of verwijderen uit ons leven maar dat doet je ook alleen maar meer verwijderen van jezelf. We creëren daarmee voor onszelf alleen maar meer lijden.
Waar we vandaan komen beïnvloed waar we naartoe gaan, en alles uit het verleden wat onverwerkt is beïnvloedt ons heden.
In de families ligt veel trauma. Trauma reist zowel dwars door onze samenleving als door alle generaties heen. Het trauma van de ouder wordt ook het trauma van het kind. De gedragsproblemen die kinderen ons laten zien zijn het gevolg daarvan. Daarom ben ik van mening dat wanneer we kinderen zien met gedragsproblemen we misschien eerst onszelf een spiegel voor moeten houden. Want het kind zijn of haar problemen willen oplossen en bepaald gedrag willen voorkomen is in mijn opinie niet de oplossing. Want wat los je dan eigenlijk op? Wat los je op als jij als moeder zelf de trauma’s draagt van je eigen moeder? Je kind kan nooit die problemen oplossen.
Ik zal een voorbeeld omschrijven die in het boek wordt genoemd. Dat voorbeeld heeft mijn ogen namelijk nog meer geopend voor hoe het systeem wel niet in elkaar zit.
Stel je voor dat voor de geboorte van jouw moeder je oma het verschrikkelijke nieuws krijgt dat haar man (je opa) door een ongeluk om het leven is gekomen. Er was weinig ruimte voor verdriet want je oma was hoogzwanger en alles stond in het teken van de bevalling van jouw moeder. De kans is groot dat je oma haar emoties in haar lichaam heeft onderdrukt. Een lichaam dat ze nu deelt met haar dochter en haar kleinkind. Ergens diep van binnen hebben jij en je moeder weet van dit verdriet en de plek die jullie delen met z’n drieën, die stress en verdriet verandert het DNA.
Dan even een voorbeeld uit mijn leven. Ik had niet echt een band met mijn beide oma’s. Mijn moeder had geen goede band met haar vader en de relaties met elkaar waren ernstig verstoord. Omdat mijn geschiedenis van invloed is op mijn leer/ontwikkelproces tot therapeut hierin ben ik op onderzoek gegaan. De opa die ik heb, die nog in leven is, had ik nooit gekend. Ik kende de verhalen van mijn moeder en ik wist de reden dat de relatie niet goed is geweest. Toch wilde ik als Miranda, dochter van mijn moeder, kleinkind van haar vader met eigen ogen zien wie mijn opa is, ik wil zijn verhalen horen en kennen, ik wil meer weten over hun leven. En na onderzoek heb ik hem gevonden en ben ik steeds meer en meer te weten gekomen over zijn/hun leven.
De band met mijn moeder is ook niet makkelijk geweest. Zij groeide op met trauma’s. Trauma heeft macht, haar trauma werd mijn trauma zonder dat we ons daar bewust van waren. Ik heb verschillende sessies ondergaan afgelopen jaren en alles ging over baarmoederlijke stukken, alsof ik weer in de buik zat van mijn moeder. Mijn leven is een zoektocht geweest naar, wat ik dacht, liefde, geluk en kracht. Ik ontdek na het leven van het boek Het is niet met jou begonnen dat ik vooral heling zocht.
Na onderzoek ontdekte ik dat mijn oma een kindje heeft gekregen wat levend is geboren en kort na de bevalling is overleden aan longontsteking. Dit is een familiegeheim gebleven. De kinderen die al in het gezin waren hebben niet geweten. Dat mijn moeder nog een zusje zou hebben, waren verhalen van, maar was nooit bevestigd. Dit kindje is genegeerd, is niet over gesproken en daarmee verwijderd uit de fontein.
De trauma die mijn oma doorstond in die tijd, haar pijn, verdriet en problemen, sijpelt door in mijn moeder en in de zorg die ze mij gaf. Ze was er fysiek altijd voor ons maar emotioneel was zij ernstig beschadigd door beide ouders en niet aanwezig voor haar eigen dochters.
Als een moeder ene trauma heeft geërfd (dat heeft mijn moeder) kan dit band met haar eigen kinderen vervormen/beïnvloeden. Dat zie ik in de praktijk ook. Ooit heeft ze wel gezegd ‘als ik het opnieuw kon doen had ik alles anders gedaan!’
Mama, als je dit zou lezen wil ik het volgende tegen je zeggen. Je hebt gedaan wat je kon doen, alle liefde die wel binnen je vermogen lag heb je gegeven. Ik besef me nu hoe moeilijk het leven is geweest, voor jou, voor mijn oma, mijn overgroot oma en alle generaties daarvoor. Ik ben zo dankbaar dat het ontwaken hierin me laat zien hoe systemen in elkaar zitten en dat ik invloed heb op hoe ik nu met de relaties om ga. Het verleden kunnen we niet veranderen.
En nu pas begrijp ik dat. Nu begrijp ik mijn zoektocht naar liefde, naar geluk, naar vrijheid, naar verbinding. ik zocht heling, ik zocht verlichting. Toen ik ontdekte dat mijn moeder nog een zusje had wilde ik dit meisje bestaansrecht geven, de familie moest dit weten. Ik voelde me zo verbonden met dit meisje. Ik weet nu dat het een meisje is omdat mijn opa dit heeft kunnen bevestigen. Het meisje heeft niet eens een naam gekregen.
Door het hier met elkaar over te hebben, door te delen en dit meisje een bestaansrecht te geven kunnen we patronen veranderen en hechtingswonden helen. Anders zullen ze generaties lang doorklinken.
